Legenda o Febrze
Nie ze świata żywych ona przybywa, lecz z mroku pieczar ※ Owa zjawa to demon Febra, co gorączką krew mąci i oddech w piersiach dławi.
Czy wiecie, że dawno, gdy w świadomości ludzi jeszcze mieszały się widma i rzeczywistość, żyła w podziemnych pieczarach Febra, demon choroby, która na swoje ofiary zsyłała gorączkę i dreszcze. Zazwyczaj przebywała w swoim mrocznym legowisku pod ziemią, śniąc o żłobionych wiatrem dolinach i szemrzących potokach, które kiedyś znała jeszcze jako powietrze żywe.
O zmierzchu jednak Febra porzucała swe podziemne legowisko i przybierała postać bladej mgły, która wznosiła się nad ziemią i rozchodziła szeroko po osadach i grodach. Tam pośród drewnianych zabudowań i umocnień przyjmowała kształt młodej i pięknej dziewczyny, której uroda miała w sobie coś niepokojącego, jak blask księżyca odbity w ciemnej wodzie.
Ludzie widywali ją nocą przy obejściach. Gdy przechadzała się cicho, zaglądała przez okna i rysowała tajemne znaki na drzwiach chat. Starsi mówili, że te znaki były jak zapiski zjawy, ostrzeżenia albo obietnice, których sens znać mógł tylko ten, kto spojrzy w otchłań snów.
Z każdą nocą Febra wstępowała coraz głębiej w serca domostw. Gdy wszyscy już spali, jej postać znikała, a mgła przenikała przez usta śpiących, by wpełznąć w ich ciała i zasiedlić płuca. Kto raz poczuł jej dotyk, doświadczając drżenia i gorąca, wiedział, że nie był to zwykły sen. Dla jednych spotkanie z nią kończyło się śmiercią, dla innych zaś walką o każdy oddech.
Lecz nawet taka istota jak Febra nie działała samotnie. Miała swoje sługi. Białych Ludzi. Drobne istoty, jakich oko nie ujrzało, mniejsze niż główka od szpilki. Mieszkali na bagnach, w kałużach i rosie, czekając na noc, by ruszyć ku ludzkim chatom. Gdy mgła Febry zaczynała spowijać świat, Biali Ludzie wypełzali ze swych kryjówek i wślizgiwali się do domów, unosząc się w powietrzu jak biały pył światła, gotowi przynieść gorączkę i ciężar choroby.
Gdzie przeszła Febra, tam ziemia pustoszała, a całe osady milkły, jakby czas na chwilę przestał płynąć. Zdrowi bali się chorych, a chorzy bali się nocy. Tak Febra nie tylko łamała ciała, lecz kruszyła porządek świata, przypominając ludziom, jak cienka jest granica między ładem a rozpadem.
Lud, choć trwożny, nie był jednak całkiem bezbronny. Wiedział, że demon choroby i jego posłańcy nie znoszą porządku i czystości. Gdy wieczory stawały się długie i chłodne, okadzano domy jałowcem i bylicą, a stojącą wodę sprzed progów wylewano. Przy wejściach rysowano znaki ochronne, tak jak dawni przodkowie kazali czynić. Każdy znak miał swoje miejsce i porę. Wierzono bowiem, że demon czyta ślady ludzkiej ręki, lecz nie przekracza progu, gdzie pamięć rodu została właśnie zapisana. Chorym wiązano czerwone nici na nadgarstkach i kostkach, aby krew nie błądziła, by choroba nie miała swobodnego przejścia. Na piersi kładziono kartkę z zaklęciem i wypisanym imieniem Febry, aby imię to związać słowem. a potem spalić wraz z chorobą. Pod łożem zaś kładziono żelazne amulety, wierząc, iż metal odgradza ciało od złej mocy.
A wszystko to czyniono, by uchronić chorego od dotyku Febry i jej Białych Ludzi. Starzy znachorzy trwali przy swoich zaklęciach, pamiętając, że demon choroby może być też odegnany nie siłą, lecz słowem i czystym sercem. Kto potrafił nazwać imię Febry i spisać je zgodnie z prastarą mową, mógł zawrzeć chorobę w znaku i spalić ją w ogniu, oddając ją ziemi, skąd wyszła. Bywało jednak, że wszystkie te znaki zawodziły. Gdy pycha i lekkomyślność wkradały się między ludzi, gdy zapominali o dawnych przestrogach i rytuałach, Febra czuła się zaproszona. Wtedy jej mglista postać stawała się wyraźniejsza, a biali ludzie liczniejsi i śmielsi. Gorączka oraz dreszcze stawały się oddechem śmierci, a noc rozciągała się nad chatami jak bezkresna czerń.
Tak przekazywano tę opowieść z ust do ust, że świat nie jest jedynie tym, co widać, lecz także tym, co skrywa się w cieniu mgły. A każdy oddech może być zarówno darem, jak i przekleństwem. Bo demon, choć piękny jak nocna zjawa, zawsze pamięta o swej naturze.
