Legenda o Białobogu i Czarnobogu
Dwaj słowiańscy bogowie. Bezlitosna walka. A potem decyzja, która stworzyła… dzień i noc. ☀️🌕 Oto historia o tym, jak powstała równowaga świata.
W zamierzchłych czasach, kiedy na ziemi panowali jeszcze bogowie, w krainie Słowian, pełnej wszelakiego dobra, królowali dwaj z nich. Jeden pełen ciepła i dobroci, drugi zimny jak lód i nienawistny. Ten pierwszy dbał o krainę i o ludzi ją zamieszkujących. Ogrzewał własnym ciepłem, rosił deszczem, gdy było za sucho. Pilnował, aby żadne plony nie zniszczył jakiś żywioł. A te żywioły sprowadzał ten drugi mroczny bóg. A to szarańcze wypuścił na pola i łąki, albo powódź wywołał, aby wszystko zalała lub przywoływał wichury, które łamały potężne drzewa jak drobne patyczki.
Kiedy pierwszy bóg tworzył jasność i ciepło, natychmiast ten drugi przywoływał mrozy i spuszczał na ziemię gęstą czarną mgłę, która zaciemniała wszystko w koło. I choć te działania bogów utrudniały czasami życie prostych ludzi, to jednak uzupełniali się nawzajem. Kiedy wielkie wody wywoływane przez mrocznego boga ustępowały, jasny pan ogrzewał ziemię swoim ciepłem, a ziemia stawała się żyzna. Powalone wielkie drzewa przydatne były do podtrzymywania ognisk i budowy domów. A kiedy wszystko zamarzało w koło, kraina odpoczywała i nabierała nowych sił.
Ludzie, którzy nie rozumieli potęgi bogów, bali się mrocznego pana, a że ten był wielce potężny, zaczęli nazywać go Czarnobogiem. Odwrócili się od niego i o wszystko prosili tego drugiego, nazywając go Białobogiem. Nie spodobało się to mrocznemu panu. Przywoływał huragany, trząsł ziemią i coraz częściej zasnuwał niebo czarną mgłą. Ludzie byli przerażeni.
Białobóg nie mogąc poradzić sobie z takimi żywiołami, bojąc się o ludzi i krainę, nie mając innego wyjścia, wyzwał Czarnoboga na pojedynek. Pojedynek na śmierć i życie. Kiedy rozgorzała walka, ziemia trzęsła się w posadach. Błyskawice wypuszczane z kostura Czarnoboga uderzały w ziemię, czyniąc spustoszenie. Czarna gęsta mgła zasnuła niebo. Białobóg rzucał świetlnymi promieniami, które nie tylko raziły swoim złotym blaskiem, ale były też gorące i parzyły ogromnie.
Odgłosy tej walki dotarły do boga bogów Peruna. Zaciekawiony, co też się dzieje w tamtym rejonie świata, spojrzał z wysokości swojego majestatu i ze zdziwienia wypuścił z rąk swój potężny młot, który upadając rozdzielił walczących ze sobą bogów. Zażądał wytłumaczenia zaistniałej sytuacji. Wysłuchawszy obu stron i poszkodowanych mieszkańców krainy zarządził koniec waśni. Świat potrzebuje blasku, aby rodziło się życie, a stworzenia mogły radować się ciepłem i jasnością. A że światło jest zbyt ostre, potrzebne jest wytchnienie. Więc mrok otuli ziemię, by istoty mogły odpocząć i śnić o tajemnicach.
Czas zostanie podzielony. Połowa będzie należeć do Białoboga, a połowa do Czarnoboga. Będzie to rytm dnia i nocy. Nadal będą się uzupełniać w swoich działaniach, bo rzeki im muszą wylewać, a wichury powalać stare drzewa. Mają bogowie sobie i ludziom pomagać, a jeśli coś zostanie zniszczone, wspólnie naprawić. Czarnobóg, choć nieufny, zgodził się, widząc w tym szansę na władzę nad światem.
Białobóg na zgodę podarował panu już teraz nocy promień swojego światła, nazywając go księżycem, a wokół niego umieścił iskry, które powstały w trakcie ich walki. To gwiazdy. Ze swojego blasku ulepił kulę i posłał ją wysoko w niebo nad chmury, nazywając ją słońcem. Czarnobóg podarował mu trochę swojej magicznej czarnej mgły, aby mógł zasłonić tę gorącą kulę, kiedy na ziemi będzie za ciepło.
Od tej pory dzień i noc następują po sobie jak oddech świata. Ludzie przestali bać się Czarnoboga i zaczęli doceniać jego potęgę i to, że mają teraz czas spowity tajemniczą ciemnością, ale wcale nie straszny i nie groźny. Czas na spokojny sen i odpoczynek. Zaczęli oddawać cześć Czarnobogowi. Żyli w spokoju. Białobóg i Czarnobóg spoglądali na nich i na swoją ziemię każdy w swoim czasie, przypominając ludziom, że dobro i zło, światło i mrok są nierozłączne i razem tworzą harmonię wszechświata.
