Legenda o Kisielicach
Wiesz, skąd wzięła się nazwa miasta Kisielice? 🏰 Poznaj tedy mroczną legendę o mężnym kmieciu, co wyzwanie rzucił samemu panu śmierci.
Czy wiecie, że przed wiekami Pomezania była krainą świętych gajów i bogów? Na te krainę i miasto Kisielice naszą uwagę zwrócił zacny słuchacz Paweł. Posłuchajcie zatem o Patollo, panu rozkładu i śmierci, co postanowił rzucić wyzwanie żywym Pomezanii. A zdarzyło się tak.
Ciszę poranka rozdarło niskie pęknięcie ziemi. Z głębi torfowiska wyłonił się on, Patollo. Blady, owinięty w całun z pajęczyn i szeptów. Gdy jego kościsty palec dotknął fali, błękit rzeki zgasł w jednym mgnieniu. Czarna oleista plama zaczęła pełznąć w górę nurtu, pożerając światło i życie. Świat wokół zaczął gnić na stojąco. Rzeka niegdyś czysta, rącza i wesoła stała się gęsta, jakby zamiast wody płynęła w niej krew samej ziemi. Srebrzyste ryby wypływały bezwiednie na powierzchnię, patrząc martwymi oczami w niebo. Soczyste sitowie na brzegach oklapło, czerniejąc i zmieniając się w bezkształtną szarą maź, która wciągała w siebie wszystko, co żywe.
Jeden miejscowy rybak, wyciągając sieci zamiast lżniących łusek, znalazł w nich jedynie cuchnący, lepki szlam. Ziemia pod jego stopami stała się zdradliwa, mlaszcząc przy każdym ruchu, jakby chciała go pożreć. Nad doliną zawisły opary kisłej wody, ciężka żółtawa mgła, która dławiła oddech i osiadała na skórze jak trujący pył. W osadzie słychać było tylko kaszel dzieci i lament kobiet. Choroba pomezańskich mokradeł wpełzła do domostw. Rybak wiedział, że żadna ofiara z ziarna czy miodu nie przebłaga tego mroku. Chwycił swój dębowy kostur i ruszył tam, skąd wszyscy inni uciekali, prosto w objęcia Pana Zmarłych. Szedł przez miejsca zapomniane przez bogów. W sercu bagna, pośród korzeni przypominających węże, siedział Patollo. Jego tronem były zbutwiałe pnie, a podnóżem czaszki tych, którzy zabłądzili. Pan podziemi milczał, lecz jego obecność sprawiała, że krew w żyłach człowieka zaczęła krzepnąć.
Rybak mimo strachu rzucił wyzwanie bóstwu. Patollo z pogardliwym rozbawieniem postawił jeden warunek. Jeśli człowiek zdoła przeprawić się przez kisłą rzekę i nie utonie w mazi, klątwa zostanie zdjęta. Jeśli jednak zatonie, jego dusza na wieczność nakarmi bagna. Pan podziemi wyciągnął dłoń. Pakt został zawarty. Rybak wiedział, że rzuca się w objęcia śmierci. Każdy krok groził wciągnięciem w głąb beztlenowej odchłani, ale odwaga śmiertelnika, który nie walczy o chwałę, lecz o przetrwanie swoich bliskich, poruszyła najwyższe niebiosa.
Perkun, Pan Gromu, który z góry spoglądał na pysznego Patollo, uniósł swój złoty topór. Rybak uczynił pierwszy krok. Kisła maź natychmiast mlasnęła, wciągając go w swoje gęste wnętrze. Błoto sięgało mu już do bioder, a każdy ruch był jak walka z zastygającą żywicą. Patollo siedząc na swoim tronie z korzeni, zacierał trupie białe dłonie. Czekał na chwilę, w której ostatni oddech śmiertelnika zamieni się w pęcherzyk gazu na powierzchni czarnego szlamu. Nagle, gdy nadzieja zdawała się gasnąć, niebo nad Pomezanią rozdarło się z hukiem, jakby pękł sam firmament. Oślepiający błękitno biały blask przeszył żółte mgły. Perkun, pan gromu, cisnął swój złoty topór prosto w serce bagna. Tam, gdzie walczył rybak. Potężne uderzenie pioruna wstrząsnęło posadami ziemi, rozświetlając mrok jaskrawym nieziemskim ogniem. Zamiast spłonąć, rybak poczuł pod stopami niewzruszoną twardość, a kisła woda i muł w jednej sekundzie spiekły się, tworząc lśniącą kamienną groblę. Rybak spojrzał pod nogi, tam gdzie przed chwilą była zdradliwa otchłań, teraz ciągnął się twardy, jasny bruk. Pewnym miarowym krokiem przeszedł na drugi brzeg, a pod jego stopami kamień wciąż dymił od boskiego żaru.
Patollo zawył głosem pękających skał, a jego postać zaczęła się rozpływać, zapadając się z powrotem w głębokie podziemia. Wraz z nim zniknęła klątwa. Czarna miazga zaczęła spływać z nurtem, ustępując miejsca czystej wodzie. Wtedy z chmur, które wciąż kłębiły się nad doliną, przemówił głos. Nie był to szept, lecz potężny pomruk grzmotu, od którego drżały drzewa. Słuchajcie puszcze i wody. Od dziś ten, który nie uląkł się kisłych odmętów i okiełznał gniew w ziemi, zwać się będzie Kisielem, a to miejsce będzie jego grodem, a ta ziemia jego dziedzictwem. I rzeka znów zalśniła srebrem, odbijając powracające słońce. Kisiel natchniony mocą bogów chwycił ociosany pal i z siłą uderzył nim w brzeg, wbijając go głęboko w odzyskany grunt. Niech ta ziemia zawsze będzie bezpieczna. Niech ta rzeka strzeże ją przed mrokiem - zawołał do puszczy, a echo, niosąc się po falach odpowiedziało mu twardym bałtyńskim słowem: "Gardenga".
Tak powstał ład w sercu Pomezanii. Zmroku i kwasu narodziło się życie, które przetrwało tysiąclecia. Kisielice stoją na twardym gruncie, który kiedyś był tylko kisłą obietnicą śmierci. A Gardęga, strażniczka, wciąż szepcze o dawnym pakcie i niezmiennie pilnuje, by mrok nigdy nie powrócił na jej brzegi. Jeśli znasz podobną historię, zostaw ją w komentarzu. Może i ona stanie się legendą.
