Legenda o Dadźbogu
Co wiecie o Dadźbogu? Niewiele? No to posłuchajcie. Dawno temu, gdy świat dopiero budził się z chaosu, a dzień i noc nie znały jeszcze swoich granic, w kuźni z Swaroga zapłonął ogień inny niż wszystkie.
Nie był to ogień ziemski ani niebiański. Był to pierwszy blask, który narodził się sam z siebie, gdy świat zapragnął światła. Swaróg, mistrz ognia i metalu, jako pierwszy dostrzegł tę jasność. Wśród iskier i dymu, w samym sercu jego kuźni, z ognia wyłoniła się postać. Młody bóg o oczach jasnych jak świt i sercu gorącym jak żar życia. Nie został wykuty, lecz przebudził się, jakby światło samo przybrało kształt. Nazwano go Dadźbogiem, bo od pierwszego tchnienia emanował ciepłem, hojnością i obietnicą dnia.
Pewnej nocy niebo rozdarło się z hukiem. Przez firnament przeleciała ognista gwiazda, a jej płonący odłamek runął na ziemię, rozświetlając świat jak tysiąc słońc. Swaróg ruszył ku miejscu upadku i znalazł tam metal, który nie pochodził z tego świata. Gorący, żywy, pulsujący światłem. W kuźni rozpalił ogień tak potężny, że góry drżały, a rzeki parowały. Przez trzy dni i trzy noce kuł z meteorytu tarczę, której blask mógł przebić najgłębszą ciemność. Gdy podał ją Dadźbogowi powiedział: "Tylko ten, kto niesie światło bez lęku, może ją dzierżyć".
Dadźbóg uniósł tarczę, a jej blask oślepił demony nocy. Od te chwili ciemność zaczęła ustępować przed jego krokiem. Choć światło zwyciężyło mrok, ziemia wciąż była martwa i jałowa. Wtedy Dadźbóg ruszył w głąb pradawnego boru, gdzie spał tur przedwieczny. Duch ziemi, starszy niż bogowie, olbrzymi jak góra, z rogami jak konary dębu. Tur nie znał światła. Gdy Dadźbóg zbliżył się, ziemia zadrżała, a bestia ruszyła na niego z furią. Walka trwała trzy dni i trzy noce. Tarcza Dadźboga parowała od uderzeń, a jego włosy płonęły od gniewu tura. W końcu, gdy pierwsze promienie świtu przebiły się przez konary drzew, tur padł. Niepokonany, lecz przemieniony. Z jego ciała wyrosły pierwsze zboża, a z prawego rogu róg obfitości, który napełniał się sam ziarnem, owocem, miodem i złotem.
Dadźbóg uniósł róg ku górze, ku niebu, a ziemia odpowiedziała, zakwitła, zaśpiewała, napełniła się życiem. Świat rozkwitł, lecz dzień i noc wciąż mieszały się ze sobą. Czas płynął nierówno, a pory roku nie znały porządku. Swaróg wiedział, że tylko ktoś o sercu jasnym i odważnym może poprowadzić słońce po niebie. W kuźni wykonał rydwan z metalu, który nigdy nie stygnie, a do niego zaprzęgł dwa ogniste rumaki zrodzone z iskier niebios. Ujarzmij je, a powierzę ci bieg dnia i roku. Rzekł do syna. Rumaki parskały płomieniem i rwały się ku niebu, ale Dadźbóg stanął przed nimi bez strachu. Jego tarcza odbijała ich ogień. Róg obfitości napełnił powietrze zapachem lata i rumaki uspokoiły się, rozpoznając w nim pana światła. Wskoczył na rydwan, uniósł tarczę, a konie ruszyły po nieboskłonie, wyznaczając pierwszy prawdziwy dzień.
Tak narodził się bóg, który daje. Od tamtej pory Dadźbóg codziennie przemierza niebo na swoim rydwanie. Tarczą odpędza mrok, a rogiem obfitości obdarza ludzi dostatkiem. Ludzie mówią, że w każdym promieniu słońca jest odrobina jego serca, w każdym ziarnie oddech jego hojności, a w każdym świcie obietnica, że światło zawsze powróci. Gdy dzieci pytają starców, skąd bierze się dzień, ci uśmiechają się i odpowiadają: Z rydwanu, który nigdy nie gaśnie, z tarczy, która nigdy nie ciemnieje i z serca boga, które bije dla wszystkich. I tak legenda trwa w opowieściach, w świcie, w zbożu, w cieple dłoni. Bo dopóki świeci słońce, dopóty imię Dadźboga nie zgaśnie.
Autorzy słuchowiska
Bajarka Małgorzata
Małgorzata Dwornik
@Malgorzata78
Bard Bartłomiej
Bartłomiej Dworik
@bartlomiejdwornik
