Legenda o Trójmorskim Wierchu
Jest taka góra w Sudetach, która łączy trzy morza. Nie wierzycie? A jednak. I to jeszcze nie wszystko. Ta góra klepie. Tak, tak klepie. Wiedzą o tym nasi zachodni i południowi sąsiedzi, a wy, jeśli nie wiecie albo nie wierzycie, to posłuchajcie.
Dawno temu, gdy góry były jeszcze młode, a kamienie pamiętały pierwsze dni świata, na jednym ze szczytów gór zwanych dzisiaj Sudetami płonęła kuźnia Swaroga. Jej ogień nie gasł ani w dzień, ani w nocy, a iskry unosiły się ku gwiazdom niczym złote ptaki. Przy wielkim kowadle pracowało trzech uczniów boga. Każdy z nich był silny, każdy dumny i każdy wierzył, że to jego ręka potrafi uderzyć najmocniej.
Dzień po dniu spierali się o swoją siłę, aż wreszcie mistrz zmęczył się ich kłótniami, odłożył swój młot i rzekł: "Każdy z was uderzy raz, ale uczynicie to w tej samej chwili. Wtedy przekonacie się, czym jest prawdziwa moc. Chodźcie za mną." Trzej kowale stanęli w trzech różnych miejscach góry. Nie widzieli się nawzajem. Unieśli młoty wysoko ku niebu. Gdy zapadła cisza, Swaróg dał znak i wszystkie młoty opadły jednocześnie.
Huk przetoczył się przez góry niczym grzmot. Skały pękły, a ziemia zadrżała od potężnego uderzenia. I wtedy wydarzyło się coś, czego nie przewidział ani mistrz, ani jego uczniowie. Matka Ziemia zapłakała. Z rozłupanych skał wypłynęły trzy przejrzyste strumienie. Nie były zwykłą wodą. Były łzami Matki Ziemi, czyste, zimne i nieuchronne. Od tamtego dnia kowale nigdy więcej się nie kłócili. Pozostali przy boku Swaroga i nadal pracowali w jego kuźni, ale nie wykuwali już swej sławy.
Klepali losy świata, odmierzali chwile istnienia, nadawali rytm dniom i nocom, dbając, aby więcej nie zranić Matki Ziemi. Kiedy wędrowcy po wiekach zaczęli wchodzić na górę, słyszeli wyraźny, głuchy dźwięk kowalskich młotów. Ale to tylko wiatr odbijał się od skał. Klep, klep, klep wzdychała góra i dlatego nazwali ją Klepaczem.
A co ze strumieniami powstałymi z łez Matki Ziemi? Choć narodziły się w tej samej chwili, każdy wybrał własną drogę. Nigdy się nie spotkały, bo każdy niósł inny los. Pierwszy, o nurcie bystrym i jasnym ruszył na północ, niosąc opowieści do morza, które z czasem ludzie nazwali Bałtykiem.
Drugi, spokojny i głęboki, obrał drogę najmniej spodziewaną. Powędrował ku morzu kapryśnemu, niebezpiecznemu, lecz pełnemu bogactw, zwanemu przez Celtów Morimarusa.
Trzeci, rwący i tajemniczy, skierował się na południe, ku ciepłym wodom morza, które przez wieki nazywano morzem Zalpa, a dziś z powodu jego koloru nazywanym Czarnym.
Mówi się, że woda to ta historia, której nie da się cofnąć. Raz wypuszczona ze szczytu pędzi przed siebie, wygładzając kamienie na swojej drodze, aby ostatecznie rozpłynąć się w słonym bezkresie. I właśnie dlatego, że każdy ze strumieni swój koniec ma w innym morzu, mówimy o ich miejscu narodzin Trójmorski Wierch. Choć niektórzy nadal mówią o nim: Klepacz. I to też jest prawda, bo nawet dziś, kiedy przyłożysz ucho do kamiennych rumowisk, usłyszysz kowalskie młoty. Klep, klep, klep...
Autorzy słuchowiska
Bajarka Małgorzata
Małgorzata Dwornik
@Malgorzata78
Bard Bartłomiej
Bartłomiej Dworik
@bartlomiejdwornik
