Legenda o Górach Sowich
Dlaczego Góry Sowie nazywają się Sowie? Bo żyją w nich sowy? To dziś, a przed wiekami? W bardzo zamierzchłych czasach, kiedy owe góry nie miały jeszcze nazwy, krainą władał król, który miał siedem córek.
Nie były to delikatne księżniczki z komnat, lecz dziewczęta wychowane przez góry i lasy. Każda z nich była inna, ale wszystkie miały jedno serce. Serce, które biło w rytmie gór. Ludzie mówili, że gdy siostry przechodziły przez las, drzewa prostowały się jak przed kimś, kogo znają od dawna. Pewnej jesieni zaczęły przychodzić mgły, jakich nikt nie pamiętał. Nie były chłodne ani wilgotne. Były ciężkie. Ciężkie jakby niosły w sobie czyjś gniew.
Najmłodsza z sióstr, ta, która zawsze pierwsza czuła zmianę, powiedziała tylko: "To coś żyje". Król zbladł, gdy usłyszał jej słowa. Znał opowieści o sile, która nie zabijała ciał, lecz wymazywała miejsca, jakby nigdy nie istniały. Opowieść o Mgłowym Wężu. Gdyby dotarł do serca gór, zniknęłyby ścieżki, źródła, skały, a z nimi pamięć o wszystkim, co było. Siedem sióstr stanęło na grani, gdzie wiatr śpiewał jak ostrze. Najstarsza spojrzała na nie po kolei. Tylko my możemy stanąć między górami a wężem, inaczej góry przepadną.
Nie było w tym patosu. Była tylko prawda. Nie stawały do walki o sławę. Będą walczyć o góry, które były ich domem, ich dziedzictwem, ich krwią. Wiedziały też, że jako ludzie nie powstrzymają węża i że przemiana nie będzie odwracalna. Najmłodsza zapytała: "czy będziemy pamiętać siebie?" Najstarsza odpowiedziała: "Jeśli góry nas zapamiętają, to wystarczy". Stanęły w kręgu, trzymając się za ręce. Ziemia pod nimi drżała, jakby góry same chciały je zatrzymać. Ale one już wybrały.
Ich ciała zaczęły się zmieniać. Nie gwałtownie, lecz jakby od zawsze miały w sobie tę drugą formę. Pióra rosły jak przedłużenie włosów, skrzydła wyrastały z ramion jak oddech, oczy rozbłysły światłem, które widzi przez noc. Siedem sióstr stało się siedmioma sowami. Ruszyły na ratunek górom, na ratunek ludziom i wszystkiemu, co ukochały przez lata.
Najstarsza, ta która nigdy nie cofała się ani o krok, wzbiła się najwyżej. Jej lot był ciężki od odpowiedzialności, ale pewny. Krążyła nad grzbietami, a mgła zatrzymywała się tam, gdzie padał jej cień. Nie krzyczała, nie walczyła, po prostu była tam, gdzie trzeba. Dwie młodsze działały razem. Gdy pierwsza zstępowała w jary, gdzie mgła była najgęstsza, druga odbijała światło księżyca, tworząc jasne pasma, które przycinały mrok. Razem prowadziły węża w miejsca, gdzie tracił siły. Nie mówiły nic, ale ich lot był rozmową, którą tylko one rozumiały.
Średnia, ta, która znała język skał, uderzała skrzydłami o skały, zamykając szczeliny, którymi wąż próbował się wyślizgnąć. Każde uderzenie było jak decyzja. Tu nie wejdziesz! Tego nie zabierzesz! To zostaje! Kolejna. Ta, która słyszała to, czego inni nie słyszeli, unosiła się nad źródłami. Mgła szeptała, próbując je uciszyć. Ona odpowiadała głębokim, niskim pohukiwaniem, które rozpraszało szepty jak wiatr dym. Woda płynęła dalej. Jej młodsza siostra, ta, która nie zapominała o ludziach, zlatywała najniżej. Gdy mgła schodziła ku dolinom, prowadziła ludzi z powrotem na ścieżki. Nie robiła tego dla wdzięczności. Robiła to, bo taką miała naturę. Chronić tych, którzy nie potrafią chronić siebie.
Najmłodsza, ta, która wchodziła tam, gdzie nikt nie mógł wejść, wleciała w sam środek mgły, gdzie biło serce węża. Ciemne, pulsujące, ciężkie jak kamień. Jej skrzydła były małe, ale odważne. Uderzyła raz, drugi, trzeci. Serce pękło jak lód. Mgła opadła, wąż zniknął. Najmłodsza z sióstr nie wróciła już nigdy do ludzkiej postaci. Została białą sową, którą czasem widuje się zimą na granicy lasu. Na cześć tej najstarszej najwyższy szczyt nazwano Wielką Sową, a całe pasmo pełne kamienistych progów, nagłych uskoków, dziwnych świateł i echa jakby z wnętrza ziemi - Sowimi Górami.
Autorzy słuchowiska
Bajarka Małgorzata
Małgorzata Dwornik
@Malgorzata78
Bard Bartłomiej
Bartłomiej Dworik
@bartlomiejdwornik
