Legenda o Zmorze
Zdarza się wam tak, że budzicie się w nocy i czujecie jakby wielki kamień leżał wam na piersi, a rano nie macie siły i ochoty do pracy? To może być zmora. W ten sposób atakuje ludzi od wieków, ale można ją pokonać.
Mówią starzy, że dawno temu, w czasach gdy ludzie żyli bliżej lasów niż siebie nawzajem, stała na skraju boru niewielka wieś. Pewnego razu jeden z pasterzy wracał później niż powinien. Mgła leżała nisko, a powietrze było tak ciche, że każdy krok brzmiał jak obcy dźwięk. Gdy mijał starą wierzbę, zobaczył postać, która nie powinna tam być. Kobieta, ale nie taka z ludzkiego rodu. Wysoka, nienaturalnie chuda, jakby zrobiona z samego cienia.
Jej włosy zwisały ciężko jak mokre nici, a twarz była rozmazana, mleczna, bez wyraźnych rysów. Jej stopy były bose, ale nie zostawiały śladów na rosie, tylko oczy świeciły blado jak odbity księżyc. Pasterz zrobił krok w tył, a wtedy postać odwróciła głowę w jego stronę. Powoli, jakby szyja była zbyt długa, zbyt miękka. Usta miała sine, lekko rozchylone, jakby szeptała coś, czego człowiek nie powinien słyszeć. I pasterz poczuł, że nie patrzy na człowieka, tylko na coś, co przyszło z nocy. To zmora.
Od tamtej chwili zaczęły się nieszczęścia. Najpierw konie w zagrodach budziły się spocone, jakby całą noc ktoś na nich siedział. Potem ludzie zaczęli skarżyć się, że coś siada im na piersi, odbiera oddech, wysysa siły. Rano wstawali bladzi, z oczami ciemnymi jak studnie, a niektórzy budzili się z drobnymi śladami na skórze, jakby ktoś ich dotknął zimnymi palcami. Zebrano się w największej chacie. Wtedy najstarsi powiedzieli to, czego nikt nie chciał usłyszeć. Zmora weszła między ludzi.
W chacie zrobiło się ciężej, jakby powietrze samo potwierdziło ich słowa. W końcu odezwała się zielarka, kobieta, która znała zioła, znaki i stare sposoby. Zmora wchodzi tam, gdzie jest pęknięcie - powiedziała. W domu, w człowieku, w relacjach. Jeśli chcemy ją przegnać, musimy najpierw zamknąć wszystko, co otwarte. Ludzie spojrzeli po sobie. W każdym domu było coś niedomkniętego. Skrzypiące drzwi, nieszczelne okno, a w sercach ludzi też były pęknięcia, o których nikt nie mówił.
Rozeszli się do swoich chałup, a następnego dnia cała wieś ruszyła do pracy. Zatykano każdą szczelinę, naprawiano progi i okna, wieszano ostre przedmioty przy posłaniach. Przed każdym domem sypano pasek maku, bo zmora musiała liczyć każde ziarenko. Wieczorem wieś wyglądała inaczej, jakby ktoś naciągnął nad nią nową mocniejszą skórę. Ale zielarka wiedziała, że to nie wystarczy.
Zebrała kobiety i powiedziała: "Zmora jest cieniem człowieka. Jeśli ją zobaczymy i nazwiemy, straci moc". Dlatego kobiety przyniosły wodę ze studni. Tę najzimniejszą, bo woda zimna najlepiej odbija to, co nie chce być widziane, a mężczyźni stanęli na warcie z żelastwem. Gdy zapadła noc, wieś zamilkła.
Pierwszy krzyk rozległ się w chacie przy skraju osady. Wszyscy pobiegli tam z pochodniami, które drżały na wietrze, jakby same bały się tej postaci. Na progu w misie z wodą odbijała się postać, którą widział pasterz. Wysoka, chuda, z twarzą z mgły, z oczami jak zimne światło księżyca. Zmora próbowała wejść do środka, ale nie mogła. Woda drżała, jakby coś w niej walczyło. Zielarka podniosła misę i wylała ją na próg, mówiąc: "Tu cię nie chcemy. Wracaj skąd przyszłaś".
Wtedy mężczyźni uderzyli żelazem o próg. Raz, drugi, trzeci. Żelazo dźwięczało twardo, a każdy dźwięk odbijał się echem w ciemności. Zmora cofnęła się, jakby każde uderzenie odbierało jej kształt, aż w końcu rozpłynęła się w powietrzu jak dym rozwiany przez wiatr.
Dlaczego odeszła? Bo zmora wchodzi tam, gdzie ludzie są poróżnieni, a znika tam, gdzie wszyscy stoją razem. Od tamtej nocy zmora już nigdy nie wróciła, a ludzie, ilekroć zaczynały się kłótnie, powtarzali słowa zielarki: "Najpierw napraw próg, potem napraw siebie, bo przez pęknięcia w człowieku wchodzą najgorsze rzeczy".
Autorzy słuchowiska
Bajarka Małgorzata
Małgorzata Dwornik
@Malgorzata78
Bard Bartłomiej
Bartłomiej Dworik
@bartlomiejdwornik
