Legenda o Peruniku
Legendy o synu Peruna posłuchaj ⚡ Jako to gonił cienie Welesa, by ratować świat przed kłamstwem i chciwością.
Znacie legendę o królu Arturze i jego mieczu Ekskaliburze? A czy wiecie, że dużo, dużo wcześniej istniał inny miecz sprawiedliwości? W czasach, gdy dęby mówiły jeszcze ludzkim głosem, a burze miały imiona, Perun, władca piorunów, poślubił panią deszczu Perperunę. Boska para, zgodna i kochająca, czuwała nad losami tych, co oddawali im cześć.
Aż przyszedł czas, kiedy zapragnęli mieć potomka. Stanęli na szczycie Najwyższej góry i rozpętali ulewną burzę z piorunami. Wtedy z błyskawicy i kropli deszczu narodził się Perunik. Miał w sobie ogień ojca i łagodność matki. Młodzieniec rósł i uczył się za wzięcie sztuki walki, bo znał swój cel, zanim wypowiedział pierwsze słowo. Wiedział, że to właśnie jemu przyjdzie zmierzyć się z wysłannikami Welesa, pana podziemi, który pragnął zawładnąć światem nad swoją głową.
Gdy nadszedł czas, Perun wyciął z nieba trzy błyskawice, które Perperuna zanurzyła w deszczowym jeziorze i pan świata wykuł broń dla swojego syna. Tak powstał złotoognisty miecz Samosiecz, który sam tnie kłamstwo, choćby je tysiąc ust głosiło. Ojciec przekazał synowi wieści z ziemi. Weles, pan podziemia, pragnie wciągnąć ludzi w swoje mgły i zapomnienie. Potrzebny jest strażnik prawa, który stanie między światłem a cieniem. Miał nim być Perunik, a miecz Samosiecz w tym mu pomoże.
Kiedy miecz dotknął dłoni Perunika, zawył wiatr, a z chmur spłynęły głosy duchy przodków. Nieś prawdę, synu, ognia i deszczu. Niech twoje serce nie zgaśnie, gdy ziemia zamilknie. Perunik stąpił z niebios. Zjawiał się tam, gdzie ktoś krzywdził niewinnego. Wtedy ostrze samo wysuwało się z pochwy i cięło powietrze, a błyskawica uderzała w serca zdrajców.
Nie minęło wiele czasu, gdy Weles posłał cienie na świat ludzi. Kłamstwo, Chciwość i Zdradę. Na ziemi zapanował chaos. Pan podziemia zacierał ręce z radości. Jednak miecz Samosiecz nie znał litości. Ludzie, choć bali się jego światła, to też i modlili się do niego, bo gdzie Perunik przechodził, ziemia stawała się żyzna, rzeki czyste, rządy uczciwe, a zło ukarane.
Ale przyszedł czas, kiedy świat odwrócił się od swoich bogów, a ludzie zaczęli wzywać obcych imion. Perunik wrócił na boski szczyt do ojca. Miał dylemat. Jego światło oślepiało tych, którzy nie chcieli widzieć. Nie wiedział, czy dalej walczyć, czy pozwolić ludziom zapomnieć. Perun pokiwał głową i poradził, aby odłożyć miecz do czasu, aż znów narodzi się prawda. I Perunik wbił swój złotoognisty miecz w najwyższy szczyt gór, gdzie nie sięgały ludzkie kroki. Ostrze zatonęło w skal, a jego blask wciąż migocze w burzowych chmurach, tam gdzie piorun rozdziera niebo.
Legenda mówi, że kiedyś, gdy ludzie znów będą czcić prawdę, miecz Samosiecz sam się obudzi, a Perunik powróci, prowadząc burzę ku nowemu świtowi.
