Bajka o Kubie i Żytniej Panience ze słowiańskich legend
Dawno temu każde pole miało swojego opiekuna, który dbał o to, aby ziarno rosło zdrowe, a ludzie pamiętali, że każdy kłos jest darem ziemi. Przekonał się o tym pewien dziarski chłopiec. Posłuchajcie.
W małej wiosce na skraju lasu mieszkał chłopiec o imieniu Kuba. Miał piękny drabiniasty wóz, który zrobił dla niego tata. Z tym wozem wędrował po pobliskich polach i łąkach w poszukiwaniu ciekawych kamyków, sękatych patyków i innych skarbów. Pewnego letniego dnia, kiedy żyto na polu było jeszcze zielone, w samym jego środku chłopiec wypatrzył dziwną postać. Miała włosy splątane zielonymi kłosami i zieloną zwiewną szatę. Strach na wróble! - pomyślał chłopiec. - Ale jakiś dziwny. Sprawdzę.
I niewiele myśląc, ruszył przez pole żyta w stronę dziwnej postaci, ciągnąc oczywiście za sobą swój wóz. Nie słyszał cichego szelestu kłosów, które pochylały się i łamały. Nie widział, jaką wydeptaną ścieżkę zostawił za sobą. Gdy dobiegł na miejsce, zatrzymał się zdziwiony. To nie był strach. na wróble. Przed nim stała dziwna pani z włosami jasnymi jak dojrzałe kłosy żyta i suknią utkaną z polnych traw i kwiatów.
Patrzyła łagodnie, ale w jej oczach był smutek. Wskazała ręką za chłopca. Kuba obejrzał się za siebie. W miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą kołysały się zielone kłosy, ciągnęła się szeroka, zgnieciona droga. Jego wóz poczynił jeszcze gorsze szkody niż jego nogi. Ja nie chciałem zrobić nic złego. Powiedział cicho. A jednak zboże leży połamane, podeptane. Już nie podniesie się - westchnęła dziwna pani. Ale pomogę ci naprawić szkody, jeśli odpowiesz na trzy moje pytania. Zgoda?
Chłopiec pokiwał głową. Co powala drzewa i tańczy, choć nie ma nóg? Chłopiec zamyślił się, spojrzał na poruszające się kłosy. To wiatr! - powiedział. Pani pokiwała głową. Tak, to wiatr. Suszy zboże po deszczu i sprawia, że ono oddycha. Co daje cień, choć samo jest światłem? Padło drugie pytanie. Nad polem właśnie przesuwała się biała chmura. Kuba spojrzał w niebo. To chmura. Dobrze! Pochwaliła go dziwna pani. Chmury osłaniają zboże przed zbyt mocnym słońcem i przynoszą deszcz, którego potrzebuje ziemia. A co pije, choć nie ma ust? Tym razem Kuba nie odpowiedział od razu. Uklęknął i dotknął dłonią ziemi. Poczuł jej ciepło. Pomyślał o deszczu, rosie i wszystkich roślinach, które wyrastają z ciemnej ziemi. Już wiem! - powiedział. - To ziemia pije krople deszczu i rosy.
Dziwna pani uśmiechnęła się szeroko. Dokładnie. A potem oddaje życie zbożu i wszystkiemu, co rośnie i nas karmi. A ja to podeptałem. Zmartwił się chłopiec. Dziwna pani pogłoskała go po głowie. Ważne, że to zrozumiałeś. Wracaj do domu, ale pamiętaj, że każde źdźbło potrzebuje czasu, by urosnąć, a wystarczy chwila, by je zniszczyć.
Kuba po powrocie do domu opowiedział domownikom o swoim spotkaniu z dziwną panią. Dziadek tylko pokiwał głową. Jak nic. Spotkałeś Żytnią Panienkę, opiekunkę pól i strażniczkę wszystkiego, co rodzi ziemia. Od tamtej pory, gdy chłopiec przechodził obok łanów żyta, uśmiechał się do nich, bo już wiedział, że nawet najmniejsze źdźbło jest częścią wielkiej opowieści. Zawsze też pozdrawiał żytnią panienkę, jakby nadal stała na środku pola, wśród kłosów żyta, chociaż jej tam nie było.
I wy też pamiętajcie, że każde źdźbło zboża jest czyjąś troską i darem natury. Szanujcie pola, nie depczcie roślin i zawsze wybierajcie drogę, która nie niszczy tego, co rośnie. Dzięki temu przyroda odwdzięczy się pięknem i obfitymi plonami.
Autorzy słuchowiska
Babcia Małgorzata
Małgorzata Dwornik
@Malgorzata78
Techniczny Bartek
Bartłomiej Dworik
@bartlomiejdwornik
