Zapytał mnie pewien mały chłopiec: Gdzie jest wiatr, kiedy nie wieje? Nigdy o tym nie myślałam. A wy? Czy na pewno wiatr przestaje wiać? Bo to, że nie ma go koło nas, to chyba nie znaczy, że nie wieje na przykład nad morzem. Czy on nigdy nie odpoczywa?
Wiatr lubił swoją pracę. Lubił poruszać to, co było nieruchome. Lubił świstać między skałami, kołysać trawy i zaglądać do otwartych okien. Pewnego ranka odwiedził brzeg morza. biegał po falach, szarpał białe żagle łodzi, plątał pióra mewom i gonił chmury, które próbowały uciec mu z drogi.
Po południu postanowił pobiec dalej. Pognał nad las, tam poruszył czubkami sosen, potem powiał nad pola i zatańczył z kłosami zbóż, a jeszcze później znalazł się nad małą wioską. Kiedy przysiadł na dachu chałupy, usłyszał smutny głosik z dołu. Dzisiaj nie ma wiatru. Mały chłopiec stał na środku drogi z latawcem w ręku. Wiatr rozejrzał się dokoła. Jak to mnie nie ma? Spojrzał na drzewa. Prawie się nie poruszały. Spojrzał na trawę. Stała spokojnie zajrzał do komina. Dym unosił się prosto do góry.
Przecież ja tu jestem! Zawołał, ale nikt go nie słyszał. Zerwał się i pobiegł na wzgórze. Tam też było spokojnie. Zajrzał między domy, ani jednego podmuchu. Wszedł do ogrodu. Kwiaty stały nieruchome. To dziwne, pomyślał wiatr. Skoro tutaj mnie nie ma, to gdzie jestem?
Wrócił nad morze, zobaczył wielkie fale. Żagle łodzi były mocno napięte, a mewy szybowały wysoko nad wodą. Oho, powiedział wiatr. Tutaj jestem. Zadumał się, czy kiedy był nad morzem, w lesie i na polu. Naprawdę nie było go wtedy w małej wiosce? Powiał nad góry. Tam chmury przesuwały się między szczytami. Zatem tutaj też jestem. Pomyślał. Zajrzał do lasu. Gałęzie drzew poruszały się, liście szumiały ocierając się o siebie, a na polu falowało żyto. Podarta kapota stracha na wróble poruszała się. Aha! Pomyślał. Tu też jestem.
Ale kiedy wrócił do wioski, wszystko znów było ciche. Wiatr przysiadł na chwilę przy starym dębie. Już wiem, powiedział. Co wiesz? Zdziwiło się drzewo. Kiedy mówią, że mnie nie ma, wcale nie znaczy, że mnie nie ma. Dąb poruszył gałęziami. To gdzie wtedy jesteś? Wiatr uśmiechnął się. Może nad morzem, może w lesie, może wysoko w górach. A może właśnie przewracam siano na łące. Poderwał się w górę i zagwizdał wesoło. Nie mam jednego domu. Nie mam drzwi, które mógłbym zamknąć. Nie ma miejsca, w którym mógłbym zostać. A kiedy robi się cicho, po prostu wieje gdzie indziej.
Zawiał, zaświstał i już go nie było. Czy już wiecie, gdzie jest wiatr, kiedy nie wieje? Wystarczy spojrzeć na chmury i trawę, posłuchać liści. Jeśli stoją zupełnie nieruchomo, to może wiatr właśnie biegnie nad morzem, albo przez góry, albo gdzieś bardzo, bardzo daleko. Bo wiatr nigdy nie znika, czasem tylko jest gdzie indziej.
Babcia Małgorzata
Małgorzata Dwornik
@Malgorzata78
Techniczny Bartek
Bartłomiej Dworik
@bartlomiejdwornik